بیهوده نوشتید از آنچه ندیدید

تا گاه عمل شد از جنگ بریدید

یک حوصله ماندن با ما ننشستید

یک لحظه در اندوه آهی نکشیدید

یک بار به آتش دل را نسپردید

یک بار به نا گاه ترکش نچشیدید

تا خوف خطر را در خویش شکستیم

صد عافیت آباد از شرم خزیدید

تا دغدغه مرگ از قا فله برخاست

صد کو چه سپر را از ترس دویدید

جز با هوس نان شعری نسرودید

جز از غم شهرت لب را نگزیدید

دیروز در آنجا ما زجر کشیدیم

امروز شماها خونخواه شهیدید

قسم به جان تو کز جان من عزیز تری

هنوز نزد من از هر چه هست و نیست سری

فقط کنار تو گل را قشنگ می فهمم

که از طراوت اردیبهشت باروری

فقط کنار تو آری که گاه با چشمت

مرا به آبی آرام آسمان ببری

رقابتی است برابر میان ماه و رخت

شبانه ها که از این تیره راه میگذری

شبانه های عزیزی که رو به وهم اتاق

فرشته سان به من آرام و رام می نگری

گمان مبر که در انبوه روزهای فراق

مرا زمن برباید نظاره دگری

تو احتیاج جدا ناپذیر عمر منی

اگر چه دور ترینی اگر چه بی خبری

خلاصه تر بنویسم به دوری ات سو گند

هنوز نزد من از هر چه هست و نیست سری

                                                                           مهرداد

باز یکنفر بی صدا شکست

داغ دیگری بر زمین نشست

بغض بی شکیب در گلو شکفت

راه خنده را دست گریه بست

غمگنانه رفت سرخ سرخ سرخ

ما و بی کسی دست روی دست

او به خوابها پشت پا زده

ما همیشه گنگ ما همیشه مست

عشق بعد تو بی بهانه رفت

دست بسته مرد مرد دل به دست

گرچه نام تو در میانه نیست

راه سبز تو تا همیشه هست

                                                            مهرداد

باد بی سرود صبح از کدام سو وزید

کاینچنین بهار را از خیال خاک چید

از کدام سو خزان خیمه زد به شاخه ها

تا که با تلنگرش رنگ برگها پرید

در نهفت کوهها خشم سرخ می شکفت

وز ستیغ و آفتاب تیر و تیغ می چکید

زیر پای آسمان هول مرگ بود و سخت

قلب خاک از هراس تند تند می تپید

در سکوت ممتدی نای یک نفیر سرد

بر بساط مردمان بانگ مرگ می دمید

مادری نفس زنان روبروی بهت و بیم

بر دو چشم کودکش دست مرگ می کشید

دختری کنار رود بر جنازه ای جوان

مویه می نمود و تلخ دل زعشق می برید

زیر خشم چوب و سنگ در جدال خاک و چنگ

ضجه های هیچکس را کسی نمی شنید

آه لعن که چنین خاک را نشانه رفت

یا کدام صور سرد بر بساط  ما د مید

                                                             مهرداد

ای نگاهت ز تماشای غزالان خوشتر

شهد لبهای تو از قند فریمان خوشتر

لهجه گرم گل آمیز هوس آلودت

از طربریزی موسیقی باران خوشتر

تنت آن ماه فرو هشته به آغوش زمین

هر چه بی هاله و تنهاتر و عریان خوشتر

عشوه چشم خمارین غزل آگینت

از نظر بازی خورشید زمستان خوشتر

خانه تا بیخود از عطرش بشود شب همه شب

گیسویت هر چه رها هر چه پریشان خوشتر

بر من از جام بلورین دو چشمت بچشان

زان شرابی که رسد هر چه فراوان خوشتر

غزل ناب بلندیست سرا پای تو کز

آنچه شعر است به هر دفتر و دیوان خوشتر

تو اگر گرمی این خانه نباشی به خدا

هر چه ساکت تر از این باشد و ویران خوشتر

                                                               مهرداد

ای من از دوری تو همدم دیوار شده

برشبم خاطره زلف تو آوار شده

توشه برداشته ازغصه ناد یدنت آه

سخت از مردم این ناحیه بیزار شده

نیستی تا که ببینی چه غریبانه و سرد

حرف رسوائی من گرمی بازار شده

بر دل از خنده شیرین به جا مانده تو

بیستون وارترین داغ تلنبار شده

روی آئینه آزرده چشمان من آه

گریه در گریه نبود تو پدیدار شده

آه ای صبح دل انگیز ترین روز خدا

که من از مشرق چشمان تو بیدار شده

نیستی تا که ببینی من کم حوصله ات

روزگاریست گرفتار شب تار شده

                                                                          مهرداد 

نابترین باده عالم توئی

بانی دل دادن آدم توئی

برعطش روح من از راه مهر

بارش باران دمادم توئی

من همع آلوده دردم عزیز

صحبت آرامش مرهم توئی

عاشق نور و گل و آئینه ام

این همه را بودن با هم توئی

دورترین باشی اگر بازهم

آنکه خدا کرده نشانم توئی

بستر و با لین و شب آما ده اند

باز هم افسوس مرا کم توئی

                                                           مهرداد         

ای چشم تو چشمه شرابی

وی روح تو لا مکانی آبی

پیشا نی بی ریای گرمت

یکروز بلند آفتابی

ای پرسش بو دنم زخود را

شبهای عزیز تو جوابی

وی بی تو جهان به چشم عمرم

تمثیل تهیدست حبابی

هر جرعه تماشای زلا لت

بر شام نگاه من شهابی

هر جمله گفتگوی با تو

پایان هرا س و اضطرابی

تعریف قشنگ مهربانی

الهام نفیس شعر نابی

توصیف بلند عشق من را

گیسوی سلیس تو کتابی

تو آن گل عریان غریبی

در اینهمه چهره نقابی

کی می شود آه آفتابم!

بر این شب قطبی ام بتابی

تکرار

امشب

مثل همه شبهایی

که دیروز شدند!

سراروی خانه را

آواز هیچ اتفاقی

بر نمی آشوبد

و من

نیا مدنت را

در سیگاری انتظار می کشم

ما نا!

کدام روز خدا

آمدنت را نفس می کشد

که تقویمم را

قابی بسازم

رو کرده به چشم تو این مرد زمستانی

جایی مگرش بخشی زان کلبه نورانی

رو کرده که تا شاید با هرم تماشایت

نظاره سردش را در خویش بپیچانی

رو کرده به تو آری ای مامن ناچاری

تا جان دهی اش باری آنگونه که می دانی

شب شعر سیاهش را با خواب تو می خواند

ای غلغله خورشید در چشم تو زندانی

من سردم و خاموشم من شهر فراموشم

پا تا سرم آغوشم ای خواب چراغانی

تو آن دم موعودی آن فرصت دیگر بار

در من – من متروک آماده ویرانی-

معجونی از آدم.گل.آرامش و طوفانی

تلفیقی از عصیان.عشق.تردیدی و ایمانی

آن "آن"  غزل آور آن جان پری پیکر

سر حلقه خاتونان بانوی غزالائی

حتی ز گل نرگس تنپوش نمی شاید

بر شوکت بالایت جز جامه عریانی

ای هر چه رنده هست با شوق نفسهایت

در صحن دهان تو مشغول غزلخوانی

وی هر چه فرشته هست  با شرم تب آلودی

دل داده به یکدیگر در چشم تو پنهانی

کی می رسد آن لحظه آن دم ، دم دور از من

تا سر رسد آری آه این حسرت طولانی

مانا! به خدا سوگند جز با تو نمی ماند

این ماهی افتاده در حوض پریشانی

                                                                            مهرداد

خاتون(۱)

گیسو به دست  باد

از الفت داس و دست می آیی

-از بلندی بی سایه بانکو ل –

با نوی بی ادعا

هروز

شکستگی ات را می شنوم

از سرود سحر

تا سو سوی ستاره ها

بی هراس هرم تابستان

تمام سپیدهایم

نذر گلونی سیاهت

-خا تون با وان خاص –

و ترانه تازه هر چه شبنم هست

نثارغبار چهره ات

بجا ما نده از اصا لت دیروز!

 خاتون(۲)

اندوه ابر های عا لم

در چروک چشمان توست !

و گیسوانت

قصه هزار و یک شب

شقا وت غربتی عمیق

-اینسان که سپید

می سرایمش

جهان

در دامن کدام بهارت زایید

که از رخسار روزانت

مو یه می بارد

-خا تون خا کستر شده –

ما ندنت موهبتی ست

دستها یت را که آشنا یی  میکنی

و من مثل پناه پر نده ای

آرامش را آوازی میکنم

هر شب    

مهرداد

هنوز بعد سالها براه تو نشته ام

اگر چه سخت مضطرب اگر چه سخت خسته ام

دوباره پیش پای تو جوانه می کند دلم

اگر چه مثل شاخه ای پریش و دل شکسته ام

ببین که چشم گریه ام به کوچه خیره مانده است

ببین بجز نگاه تو به هیچ دل نبسته ام

بهار خنده می رسد اگر تو سر رسی ز راه

که خاک راه خانه را بدست گریه شسته ام

اگر چه پیش مردمان به طعنه خو گرفته ام

اگر چه در حصار شان اسیر دست بسته ام

هنوز هم غم تو را دلم بهانه می کند

هنوز هم بیا براه تو نشسته ام

              مهرداد

گور حق عطر دلپذیرآن بدن نبود

داغ حق دستهای نا شکیب من نبود

ساکت مخوف آن بسیط هولناک را

جز نهیب جا ودانه  وطن وطن نبود

غیر لحن لکنت آور تفنگ های گنگ

فرصتی برای لب گشودن و سخن نبود

خاک - این صراحی سیاه خون رفتگان-

هیچ شاهد چنین به عشق تاختن نبود

خوب من در آن طلوع رفتنت ز فرط اشک

پلک آفتاب هم به فکر وا شدن نبود

گرچه در هجوم سرخ سرب له شدند لیک

لایق ستبر شانه های تو کفن نبود

گرچه باز زخم دیده ام ولی به مرگ تو

هیچ داغ دیگری چنین کمر شکن نبود

در عزای خلوت تو- مهربان بی کسم –

جز صدای های های گریه های من نبود

شامگاه بعد ضجه های جانگداز من

غیر بانگ دلخراش بیل گورکن نبود

کسی می آید از آنسوی این دیوارها فردا

که با خود می برد ما را به سر وقت خدا فردا

کسی که وارث اندوه انسان است از آغاز

و بیرون خواهد آمد  از محاق انزوا فردا

برون می آورد خشمش به تسخیر رجز خوانان

دوباره ذوالفقاری از نیا م مرتضی فردا

یقین در نای اوآوای ابراهیم خواهد بود

که این بتهای بی حاصل نمی مانند تا فردا

اگر امروز جولانگاه جبر و نا جوانمردیست

- زمین - را سر به سر فریاد میگیرد فرا فردا

شب ار چه گاه بیداد سیاهی هاست اما نه

مجالش رو به پایان است با خورشید با فردا

همین امروز پا مال تباهی هاست این دنیا

جسارت می شود مو عود من اما چرا فردا

روا نبود تو را اینچنین زوال کند

اسیر پنجه یک مرد لا ابال کند

روا نبود که با سنگ کینه توزیهایش

تو را – پرنده کوچک – شکسته بال کند

روا نبود که آن بی خیال بی مقدار

حقوق عشق تو را زود پایمال کند

دریغ آتش سوزان عشق پاکت را

به باد سرد طمعکاری اش زغال کند

چگونه می شود آن نورسیده بی شوق

به روی سرو سهی قامت تو حال کند!

چگونه سر به بمستان سینه گرمت

نهاده صید سبدهای پرتقال کند

چگونه آه چگونه به تلخ جانی خود

زلال روح تو را غرق در ملال کند

خلاصه عرض کنم حیف شد بجان تو حیف!

امید عشق تو را اینچنین محال کند

مهرداد

ا

دریا

چگونه خیال در خیال نپیچم

وقتی گیسوان تو را به خواب میبینم

و می توان گم نشد

در دریای نا تمام

وقتی پلکهایت

رو به افق باز می شوند

ای اشارت سبز!

با رسید نت

همه آرزوهام می ریزند

و من خوشحال می میرم

                          مهرداد

چرا چنین شده ای که جهان به کام تو نیست

و رنگ و بویی از آن عشق در کلام تو نیست

چرا شبیه همیشه میان خلوت ما

برای خواندن شعری طنین گام تو نیست

مرنج اگر نرسیدی به آرزوی دلت

تو عاشقی و به جزعشق در مرام تو نیست

تو را چنان که تویی مثل خویش می فهمم

که ماه خواب و خیا لت شریک شام تو نیست

بگو دوباره بگو از نگار و یار و بهار

که روزهای نرفته تهی زنام تو نیست

خمار یک غزلم من چنان که دل ببرد

شراب شعری از آن سان به جز ز جام تو نیست

بیا دوباره برایم زغربتت بنویس

که در صبوری و دوری مرا دوام تو نیست

رقص ماه

دست لجوج این ابرها

 نبود اگر

 جشن روشن ستاره ها را

 به تماشا می ایستا دم

و رقص ماهم را

چقدر

ندیدن را حوصله بسازم

وقتی هستی و

زلال مرد مکها م

غلغله غبار را

تجربه می کنند

هر روز. . .

                                                                            مهرداد

دیرست که پا مال عذابم زین آتش افتاده به جانم

شاید به همین درد بمیرم مگذاردراندوه بمانم

چشمان تو آرامش دریاست باران خدا بر سر دنیاست

زان آبی آرام همیشه یک کاسه تماشا بچشانم

وقتی که تو از راه بیایی لبریز بهار است خیالم

وانگاه همه شعر و ترا نه ست هر واژه که آید به زبانم

ای روح زلا لینه تر از آب در قحط فرا گیر صداقت

بازآو نسیمانه تر از پیش از چنگ عذابم برهانم

بازآو نظر بازی خود را بر باور نظاره من ریز

تا در چمن چشم تو ای دوست صد گله تما شا بچرانم !

امروز در این موسم دلگیر تو روح غزلریز بهاری

در من که پر از خواهش خشکم در من که زمینگیر خزانم

کی ابر لج آلود جدایی پس میرود از راه نگاهم

تا با توام ای ماه همیشه صدها غزل از شوق بخوانم

آه ای یله بر خواب و خیالم اندوه مرا کشت فرود آی

تا بانگ برآرم که من امروز خوشبخت ترین مرد جهانم

دل بسته ام بر قراری دل برقراری که نیست

دل بسته ام تا بیاید شاید بهاری که نیست

اینجا در اندوه عزلت – در غربت تلخ تو –

سر می رسد جام صبرم با این قراری که نیست

ای یادگار قدیمی از کودکی های عشق

دل را به چه خوش کنم من جز یادگاری که نیست

 هر شب در اوج خیالم چون برگ افتاده ای

سر می نهم بر مزارت سر بر مزاری که نیست

سهم من از خالی توست ای خا لی ات داغ من

درد دلی کودکانه با غمگساری که نیست

کی می رسد عصر سبزی تا چون تو پایان دهم

دلتنگی زیستن را با آن سواری که نیست

                                                           مهرداد

چشم در راه تو دارم برگرد

رفته از دست قرارم برگرد

گل من ! بی تو در این تهمتگاه

زخمی خنجر خارم برگرد

ماه بی واهمه زندانی

پای بست شب تارم برگرد

تا بر این گونه آزرده ام آه

شر شراشک نبارم برگرد

کاش می شد که نگاهم را باز

 دست چشم تو سپارم برگرد

به شوق آنکه دوباره به سویم رو بنمایی

گرفته دامن در را – دلم – که کی تو بیایی

هزار سال پیاپی فدای لحظه سبزی

که با توام به سرآید خزان تلخ جدایی

چه می شود گل سرخم به یک سلام صمیمی

بهارآمدنت را غزل غزل بسرایی

نشسته حزن غریبی به روی صحن اتا قم

بدست قهقه ها یت مگر تواش بزدایی

در این هزاره بی عشق در این سکوت غم اند ود

تو مثل چشمه شوقی تو مثل خواب خدایی

تمام دغدغه ها را به دست باد سپارم

اگر به مژده بگوید از این مسیر می آیی

و پلک پنجره را رو به آفتاب ببندم

دری اگر زنگاهت به روی من بگشایی

                                                                             مهرداد

ای شوکت سبز هر بهاری از تو

 باران شده خیس شرمساری از تو

هر گل که در این باغچه بالا کرده!

امضای قشنگ یادگاری از تو

با من همه از مهر بگو تنها مهر

جز مهر ندارم انتظاری از تو

جوری همه جا ریشه دوانده یادت

هر گوشه شده شکل حصاری از تو

با این همه باور نکن از من که بجویم

حتی نفسی راه فراری از تو

هر روز از این خانه برون خوا هم زد

با دلخوشی قول و قراری از تو

از روز ازل تو شوق هر شعر منی

این بارهم ازغم تو باری از تو

می میرم و تلخ بر لبانم غزلیست

باز از تو ، تو

آری

آری

آری

از تو

                                                           مهرداد

ای با تو شبم روشن در ظلمت تنهایی

بودن همه با تو سخت سکرآور و رویایی

ای با تو زمستانها آذین شده با اطلس

وی باد خزان حتی سر سبز و تماشایی

تعبیر نگاه توست گلریسه ابریشم

معنا ز تو می گیرد گلواژه زیبایی

ای با تو شبم روشن در ظلمت تنهایی

بودن همه با تو سخت سکرآور و رویایی

ای با تو زمستانها آذین شده با اطلس

وی باد خزان حتی سر سبز و تماشایی

تعبیر نگاه توست گلریسه ابریشم

معنا ز تو می گیرد گلواژه زیبایی

در دست تو فروردین مشغول گل افشانی

در چشم توآیینه سرگرم خود آرایی

باران زتو می پرسد هنگامه باریدن

گلها ز تو می گیرند فرمان شکوفایی

ازخانه برون آ باز تا ماه بپوشانی

عطری بفشان در شب زان چتر چلیپا یی

وقتی تو نباشی آه روزان همه تکراری

وقتی تو نباشی وای شبها همه یلدایی

سهمم زنبود نت چیست ای دلهره د یرین

جز لحظه شماری ها جز زجر شکیبایی 

فالی زده ام امشب بی تابی  " حافظ" را

(( دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی))

                                                                        مهرداد

مثل  قابها

چه شب چه روز

دست به سیاه و سفید نمی زنم

می گذارم آینه

در کدورت کم میلی ام

کسل بماند

می گذارم کتابها

مثل قا بها مثل قا لیها

خاک بخورند

می گذارم پرده ها

مثل پنجره ها

بسته بمانند

و شعرها

سر بکوبند و بمیرند

تا دلخوشی دفترم مچاله شود

می گذارم

واژه ها یی که بوی تو می دهند

از کنار نا نوشتنم بگذ رند

وقتی تو نیستی

-وقتی قرار است نباشی

ماندن

تنها بی تا بی مردن است

و می دانم

همین روزها

همسایه ای آرزوهای مرا

در ملا لت ملا فه ای

تنگ می پیچد. . .

باغ آبی

صبح در هیات یک شبنم شو ق آلوده

می چکم بر گل رخسار بهار آور تو

صبح آنگاه که خورشید نوازشگر مست

می وزد بر بدن پاک پری پیکر تو

روبروی صف گیسوی هوس با فته ات

می نشینم که گره از دل خود باز کنم

می نشینم که پس از سیر تماشا کردن

شعری از شوکت چشمان تو آغاز کنم

جای خون در رگ من رود شرابی جاریست

وقتی آغاز شوی در بغل باور من

وقتی از شوق هم آغوشی بی دغدغه ای

زلف پاییزی ات آوار شود بر سر من

"می خورد غبطه به چشمان قشنگت خورشید"

وقتی از مشرق نظاره من می تابی

من همه محو نظر گاه غزلساز خودم

خیره در خلسه بودایی باغی آبی

طرب انگیز و غزلریز و نشاط آور و مست

مثل یک معجزه از سمت دلم می آیی

تا به جادوی شگفت آور یک بوسه  بکر

قفل یخکرده  لبهای مرا بگشایی. . .

آه از این وهم پر اندوه و شبا نگا هی پیر

که کشیده ست  به آتش همه بود ن من

چه فتو حی ست در این خلسه خدا می داند

که خرابش شده خو ابیدن و آسودن من

                                                                           مهرداد

همیشه با توام اما همیشه دور ترینم

طلسم پیله غربت اسیر دوزخ کینم

سری سپرده به عشقی محال و بیهده  دارم

تو مثل ماهی و من مثل التماس زمینم

اسیر دوزخم آری مگر تو با گل رویت

ز را ه مهر رسانی بدان بهشت برینم

مرا به خواب و خیا لی چه احتیاج اگر که

توئی شبیه گذشته نشسته رو به یقینم

چه می شود که دمی را کنار چشم تو باشم

وزان بهار شکوفا کمی نگاه بچینم

شبیه شاخه تردی پرازهراس زوالم

اگر تو را – همه باران – دگر به چشم نبینم

امروز

چه بهاری رفتند

ثانیه ها ی سرشار سرود و سلام

که عشق موج می زد

لای مرد مکها مان

و امروز

در برگریزان احساس

به تو می اندیشم

و به بازی مرد مکها یی

که به بازی می گیرند

نگاه هزار آهو را

و شانه هایی

که دوش می گیرند

با نخبار ابریشم

و دستانی

که سخاوت نشر می کنند

حا لا

زیستن

هدردادن زحمت عقربه هاست

و به یاد گیسوانت

خا نه به دوش ترینم

به همانقدر که چشمان تو دیدن دارد

حرفهای دل من نیز شنیدن دارد

ای هوسناکترین سیب ببار آمده ام

کی دل از وسوسه ات تاب بریدن دارد

ماه لبخند تو را دیده که شرم آلوده

پس یک ابر سیه قصد خزیدن دارد

باز امشب به تماشای تو خواهم آمد

که دلم باز سر طعنه شنیده دارد

چشم من نیز اگر دغدغه اش دیدن توست

هوس چشم تو را سیر چشیدن دارد

التماس سبد خالی دستم تا کی

که به سر وسوسه باطل چیدن دارد

                                                                               مهرداد      

شکست با رسیدنت پشت انتظار

رسید با نگاه تو نامه بهار

چه بی سرود می گذشت از کنار من

بدون تو قطار بی روح روزگار

بپرس از غزل غزل شعرهای من

چه می کشیده بی تو این روح طعنه بار

نه پای رفتنم به بازار کینه ها

نه تاب ماندنم دراندوه انتظار

قسم به لحظه لحظه دوری ات نبود

جز اشک . آه کار این چشم بی قرار

خلاصه مهربان بیا باز بی دریغ

شبانه آفتاب را رو به من گذار

                                                                         مهرداد 

 چیزهای خوب

سی و سه روز می شود

عینکم شکسته

سی و سه روز می شود

خوب نمی بینم

و خوب کتاب نمی خوانم

و چیزهای خوب را

خوب نمی بینم!

سی سه روز می شود

-آ قا سلام که خرج ندارد

سری تکان بده لا اقل

سی و سه روز؟. . .نه مانا

سی و سه سال هم

چه فرق دارد

عینک هم که باشد

همیشه باید

چشمها یم را ببندم

تا تو را ببینم

                                                                                                                                                         مهرداد

 تابوت کوچه ها

تو که نباشی

جهنمی است جهان

کو چه ها تابوت می شوند

و برگها آتش

تو که نباشی

حتی سیب-

طعنه تلخی  ست

که طعم خوابها را

گس می کند.

و باران

گویش گریه آمیز آسمان است

که هبوط آد می  را

به سوگ می نشیند

آی عشق!

کجای این جهان

پنهان شده ای

در شد و آمد کدام خیابان؟

                                                                    مهرداد               

اگر می شد که تو باشی

شبانه روز خدا

ترانه باران لبان می شد.

وشوق و شور شاعران زمین را

پروانه ها و پرنده ها در غبطه ای بال می زدند

اگر می شد که تو باشی

هر سکوت و سلامی بوی آواز و اتفاق میداد

و رنگ و روی همه رویاها

بشکل خنده های معصوم خردسالگی بود

بافه بافه باران بر تردنای گونه برگها

ترانه می ریخت

و از چرای چشمان دختران دهاتی

آواز آشنای آهوان

باز آمدن را هیاتی عتیق می بخشید

اگر می شد که تو باشی

-         حتی مرگ – سخره ای بیش نبود

تا جاودانگی ارزانترین ارمغان آدمی شود

آه اگر می شد که تو باشی . . .

مهرداد